Devil Desire 7
posted on 25 Jun 2009 23:44 by crazy-naruto
นอกจากที่นี่แล้วฟิคส่วนใหญ่ของเราตอนนี้ลงอยู่ที่เด็กดีอ่ะจ้า
ตามลิ้งค์ข้างล่างอ่ะ
http://writer.dek-d.com/chiva_chan/writer/
Devil Desire
Sasu x Naru , Oro x Naru
เรื่องนี้มีบางตอนที่ไม่เหมาะกับเด็กๆนะ ขอเตือนไว้ก่อน
ถ้าไม่ชอบหรือรับไม่ได้อย่าอ่านจะดีกว่าจ้า
Devil Desire
ตอนที่ 7
ข้อเสนอของปีศาจที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง
ยอมตอบรับทำสัญญาอย่างโง่งม
เพื่อพลัง และการล้างแค้น
คนสำคัญต้องตกเป็นของบรรณาการ
ดั่งดวงตาถูกหมุดตอก
ดั่งดวงใจถูกกรีดแทง
ดั่งแขน ขาถูกมัดตรึง
เปลวเทียวสว่างไสวเพียงหนึ่งเดียวท่ามกลางความมืดมิด
ดับวูบไป.............
ไม่อาจไขว่คว้าเอากลับคืน.........................
........................................................................................................................................................
"คาบูโตะ ไปเอาตัวมา"
"ครับ"
สิ้นเสียงคำสั่งนาย ชายหนุ่มขยับแว่นตาแล้วตรงเข้าไปหา ร่างที่นอนขดตัวอยู่
แต่ก็ต้องชะงักทันทีเมื่อปลายดาบคมของเด็กหนุ่มอุจิวะจ่ออยู่ที่คอ
"ฉันบอกว่า ให้ออกไปห่างๆ ถ้าไม่อยากตาย"
กระแสเหี้ยมเกรียมในน้ำเสียงไร้ความปรานีใดๆทำเอาชายหนุ่มอายุมากว่าถึงกับกลืนน้ำลาย
สายตานั้นบ่งบอกว่าทำจริงอย่างที่พูดแน่
เนตรวงแหวนยามนี้ปรากฎเป็นสีแดงเข้มจัดจ้า น่าหวาดหวั่น มือพร้อมจะกดดาบสะบั้นคอคนตรงหน้าทุกเมื่อ
คาบูโตะผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ
"ดื้อด้าน กันซะจริง"
ชายผมดำยาวเอ่ยน้ำเสียงเนือยๆ แขนซีดยกขึ้นกอดอก มองคนทั้งคู่แวบหนึ่ง
แล้วเลื่อนไปมองร่างด้านหลังของซาสึเกะ ราวกับจะโลมเลียร่างนั้นด้วยสายตา
เด็กหนุ่มเจ้าของเนตรวงแหวนเห็นจึงขยับกายเข้ามาบังร่างที่นอนคุดคู้อยู่นั้นให้พ้นจากสายตางูร้ายมากขึ้นอีก
คิ้วยิ่งขมวดหนัก ความกดดันแผ่ออกมาทั่วร่าง
ดาบที่ถูกชักจากฝัก สะท้อนแสงวาววับหันปลายคมชี้ตรงไปที่ผู้บุกรุก
"ฉัน บอก ว่า ให้ ออก ไป" เสียงแข็งกร้าวเน้นชัดทุกถ้อยคำ
"แบบนั้นจะดีเร้อ เธอไม่สงสารนารุโตะคุงเขารึไง ที่ต้องทรมานแบบนั้น ถ้าไม่มียานี่ล่ะก็.......อ๊ะ ว่าแต่ หน้าตาตอนเจ็บปวดนี่ก็ยั่วดีเหมือนกันแฮะ"
โอโรจิมารุจงใจใช้น้ำเสียงหยอกเย้า เอนกายพิงประตูวางท่าสบายใจเหลือประมาณ
ในมือโบกหลอดยาสีแดงไปมาช้าๆ
"ยะ ยา...ขอยา.."
"นารุโตะ อะไรนะ"
เด็กหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีรัตติกาล ได้ยินคนสำคัญ เอ่ยปากขอในสิ่งที่เขาเองไม่อยากจะเชื่อ
ร่างบอบบางตะเกียกตะกายลงจากเตียง
ตาจ้องของเหลวสีแดงสดในมือของโอโรจิมารุไม่วาง
แต่เด็กหนุ่มร่างสูงไวกว่าใช้มืออีกข้างคว้าตัวเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายถลาออกไป
"อ๊ากกก ปล่อย!!! ชั้นจะเอายานั่น!!! แฮ่ก แฮ่ก" นารุโตะตะโกนสุดเสียง สลับกับหอบหายใจถี่รัว
มือทั้งสองพยายามแกะอ้อมแขนที่โอบรอบเอวออก
ในหัวสับสน มันเกิดอะไรขึ้นกับนารุโตะ แล้วยานั่นอีก มันคือยาอะไร
ทำไมนารุโตะถึงได้ต้องการยานั่นแทบขาดใจ
แบบนี้มันผิดปรกติชัดๆ!!
"ซาสึเกะคุง ปล่อยนารุโตะมาก่อนเถอะ ตอนนี้ เธอเอาไม่อยู่หรอก" คาบูโตะตะโกน
"ไม่ !!"
ยิ่งรัดแน่นนารุโตะก็ยิ่งดิ้น เด็กหนุ่มจำใจเก็บดาบแล้วใช้แขนทั้งสองข้างรวบร่างที่ดิ้นพล่านเข้าหาตัว
แต่ไม่รู้ว่าร่างบอบบางเอาแรงมาจากไหนมากมาย
มือที่เป็นอิสระดันเขาให้ออกห่างไม่พอ กลับใช้เล็บทั้งจิกทั้งข่วนแขนเขา
"ปล่อย !! ปล่อย จะเอายา เอายามา!!!!!!"
"โอ๊ย"
ซาสึเกะร้องพร้อมคลายวงแขนลงทันที เมื่อนารุโตะกัดเข้าที่มือเต็มแรง
ร่างเปรียวรีบใช้จังหวะนั้นวิ่งโผเข้าไปหาโอโรจิมารุ
โดยไม่สนใจเด็กหนุ่มอีกคนที่ตนฝังคมเขี้ยวลงไปจนได้เลือด
ซาสึเกะมองตามร่างเปลือยเปล่าของคนรักที่วิ่งออกไป
มือเรียวเล็กไขว่คว้าตะเกียกตะกายหาของเหลวสีแดงสดในหลอดยา
เจ็บปวดใจ.....
"แก โอโรจิมารุ แกเอายาอะไรให้นารุโตะ"
เคียดแค้น ชิงชัง ดั่งไฟนรกสุมอยู่ในอก.....................
"แค่ ยาสูตรใหม่เท่านั้นเอง... เพียงแต่......................
...........มันเป็นยาเสพย์ติด......."
สิ้นประโยคของอีกฝ่าย พื้นที่ยืนราวกับทลายกลายเป็นเหวลึก....................................
งูร้ายจงใจเว้นช่วงในการพูด เน้นย้ำท้ายประโยคราวกับจะตอกย้ำลงไปในหัวสมองของเขา
แขนซีดเกี่ยวกระหวัดร่างของนารุโตะบดเบียดแนบแน่นเข้ากับกับร่างตน
มืออีกข้างปักปลายเข็มลงที่คอขาว ของเหลวสีแดงค่อยๆซึมหายเข้าไปใต้ผิวหนังร่างบอบบาง
เสียงครางอย่างพึงพอใจเล็ดลอดออกมาแม้เขาก็ได้ยิน แต่ก็ไม่อาจเบือนหน้าหนีหรือปิดตาปิดหูตัวเองได้
ซาสึเกะทำได้แค่กำหมัดแน่น
เกลียดภาพตรงหน้าตนเองเหลือประมาณ..............................
แม้แต่คนที่รักมากที่สุด ก็ช่วยเอาไว้ไม่ได้..................................................
อาการเพ้อคลั่งเมื่อครู่เริ่มสงบลงพร้อมกับสีผิวที่เริ่มซีดขาวอีกครั้ง
สีดำในดวงตากลืนกินสีของท้องฟ้าไปสิ้น
ผลข้างเคียงของยาทำให้ร่างนารุโตะอ่อนปวกเปียกซบอยู่กับโอโรจิมารุ
ซาสึเกะจ้องลึกลงไปในดวงตาดำสนิทนั้น เพียงแค่หวังว่านารุโตะจะพอมีสติเหลืออยู่บ้าง
ทว่ามัน...กลวงโบ๋.....
ดูเหมือนว่าโชคชะตาช่างไร้ความปราณี เมื่องูร้ายเห็นความทรมานในแววตาของเด็กหนุ่มอุจิวะ
ก็ยิ่งได้ใจหนักข้อขึ้นไปอีก มือขาวซีดพลิกหน้าของนารุโตะให้หันเข้าหาตนอย่างหยาบคาย
ก่อนจะบดเบียดริมฝีปากลงไปต่อหน้าต่อตาของซาสึเกะ!!
ร่างสูงที่น่าสะอิดสะเอียนของโอโรจิมารุกำลังครอบครองนารุโตะ
มือสากลากผ่านผิวเนียนตั้งแต่ต้นขาขึ้นมาจนถึงสะโพกกลมกลึงก่อนขยุ้มอย่างรุนแรง
“เธอเองก็หลงส่วนนี้ของนารุโตะคุงใช่มั้ยล่ะ”
“แก!!”
พอสิ้นเสียงที่น่ารังเกียจเด็กหนุ่มอุจิวะตาเบิกกว้างด้วยความโกรธขึ้ง หัวใจเต้นถี่รัวก้องอยู่ในช่องอก
อักขระแล่นไหลผ่านทั่วร่าง สายฟ้าอ่อนๆทวีความรุนแรงขึ้นในมือของเขาจนกลายเป็น พันปักษา
พร้อมจะฟาดฟันคนตรงหน้าให้เป็นผุยผง
“ปล่อยนารุโตะ เดี๋ยวนี้!!!!!”
“อย่าทำโง่ๆแบบนั้น ซาสึเกะคุง!!”
ชายหนุ่มผมเงินตะโกนแล้ววิ่งออกมาหานายของตนหลังจากยืนดูเหตุการณ์อยู่นาน
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า กล้าหันพันปักษาใส่ฉันเชียวเรอะ!!”
ซาสึเกะพุ่งเข้าใส่โอโรจิมารุอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออีกฝ่ายเอาร่างของคนที่รักมาเป็นกำบังทันที
อีกทั้งคาบูโตะก็ตั้งท่าจะสู้กลับโดยใช้เข็มอาบยาพิษ
เด็กหนุ่มจำต้องเบนทิศทางให้พ้นจากนารุโตะจนไปชนเข้ากับกำแพงทำให้มันพังทลายลงไปทั้งแถบ
ทะลุไปถึงทางเดินไฟสลัว แต่อยู่ๆเขาก็ทรุดฮวบลง ขาเริ่มอ่อนแรงไปดื้อๆ
เด็กหนุ่มเริ่มรู้สึกถึงความผิดปรกติของร่างกายตนเอง
หรือว่าเมื่อครู่ตอนที่คาบูโตะพุ่งออกมาจะใช้จังหวะนั้นขว้างเข็มอาบยาพิษใส่เขาที่ไม่ทันระวัง
“อุก...แก คาบูโตะ”
“ไม่ต้องกลัวหรอก ที่โดนไปน่ะแค่ยาชาเท่านั้น น่าเสียดายนะ ทั้งๆที่ปรกติเธอน่าจะหลบทันแท้ๆ
รู้สึกว่าความเฉียบคม ความว่องไว ความเยือกเย็นของเธอจะหายไปหมดเลยนะ พอเป็นเรื่องของเด็กจิ้งจอกนี่”
“หึหึ เห็นรึยังล่ะว่า นารุโตะน่ะเป็นจุดอ่อนชั้นยอดของซาสึเกะคุงน่ะ แต่ก็ดี ฉันจะได้มีข้อต่อรองกับเธอ”
โอโรจิมารุที่ยืนอยู่ด้านหลังคาบูโตะเอ่ยสมทบ
เพราะเสียงกำแพงถล่มที่ดังไปทั่ว ตอนนี้พวกนินจาลูกสมุนของโอโรจิมารุเริ่มทยอยวิ่งกันมาดูเหตุการณ์
ว่ามีอะไรผิดปรกติ
“เอาไปขังที่คุกใต้ดินก่อน”
เสียงแหบห้าวสั่งเอากับลูกสมุนที่อยู่ใกล้ๆ 3-4 คน
ตาสีอำพันคล้ายงูเหลือบมองเหยียดๆก่อนสะบัดหน้ากลับไปอย่างไม่ไยดี
แขนซีดอุ้มนารุโตะราวกับเป็นเจ้าของ ก่อนค่อยๆเดินหายลับไปในความมืดที่สุดทางเดิน พร้อมกับชายหนุ่มผมเงิน
ซาสึเกะที่ร่างกายชาไปทั้งตัวจากฤทธิ์ยา
พยายามใช้ดาบยันตัวเองขึ้นอย่างยากเย็นก่อนจะถูกพวกนินจาลูกสมุนของโอโรจิมารุเดินเข้ามาเยาะเย้ย
“ตกกระป๋องแล้วเรอะแกน่ะ”
“ก็ดั๊นไปยุ่งกับของของท่านโอโรจิมารุนี่น้า ไม่ได้เจียมซะเล้ย ”
“หุบปาก”
แม้ว่าจะขยับไม่ได้แต่สายตาสีแดงเลือดนั้นก็ยังทำเอาพวกลูกกระจ๊อกพากันหวาดหวั่นจนต้องปิดปากเงียบ
เด็กหนุ่มเรือนผมสีดำถูกหิ้วปีกออกไปตามคำสั่ง
มองตามแผ่นหลังที่น่าชิงชัง
สัญญากับตนเองหนักแน่น
“รอก่อนนะ นารุโตะ ฉันจะไปช่วยนายแน่”
TBC…