Fic Naruto สาขา Yaoi (เตือนแย้วนะ)

 

 

ตอนที่ 2 

ความลับนั้นเคยมีในโลกบ้างไหม หลายคนคงเคยถาม

หากฉันมีเพียงคำตอบเดียวที่จะให้ได้นั้นคือไม่มีสิ่งใด....... 

 

วัน.....เดือน.......ปี.........

วันนี้เป็นวันที้สองที่ต้องอยู่ในป่าสยองนี่ ไม่เข้าใจเล้ยจริงๆ  ว่าไหงเราถึงต้องมาอยู่ทีมเดียวกับเจ้าซาสึเกะด้วยนะ

โอ๊ยยยยยย เบื่ออออออ แถมมาติดแหง่กในป่าระหว่างการสอบจูนินอีก  

แหวะ  ตอนนอนยิ่งลำบาก ซากุระต้องนอนแยกออกไปห่างหน่อย(ก็เป็นเด็กผู้หญิงนี่นะ) 

 แล้วเราก็ต้องนอนใกล้กับเจ้าหมอนี่เนี่ยนะ 

หนอย พอบอกจะไปนอนที่อื่นก็เอาเรื่องความปลอดภัยของทีมมาอ้างอีก เฮอะ!  

ที่แค้นสุดๆก็เจ้านั่นดันแย่งผ้าห่มไปห่มหมด ทั้งที่มีแค่ 2 ผืนแท้ๆ

(ซากุระเอาไปผืนนึงอ่ะอีกผืนเจ้าซาสึเกะเอาไป แงๆ) ß แถมมีการพูดอีกว่า

“นายมันพวกทนทายาทไม่ใช่เรอะ แค่ผ้าห่มไม่ต้องเอาหรอก”  

 แต่คืนนั้นฝันประหลาด พิลึกกึกกือเจรงๆ  ดันฝันว่าเจ้าซาสึเกะแอบมาหอมแก้ม

เหวอออออออ ฝันอารายหยั่งงี้ฟะ ไม่พอยังรู้สึกเหมือนเจ้าบ้านั่นเอาผ้ามาห่มให้อีกแน่ะ 

ทั้งที่ตื่นมาไม่เห็นมีผ้าห่มซักผืน เจ้าซาสึเกะก็แปลกห่มผ้าก็ห่ม ทำไมมันถึงทั้งไอทั้งจามหว่า

........................................................................................... 

เด็กหนุ่มที่ยึดโซฟาเป็นที่ปักหลักอมยิ้มให้กับความไม่รู้เรื่องรู้ราวของเจ้าของบันทึก  

ก็จะใครซะอีกล่ะที่ยอมฝืนความง่วงรอจนเจ้าตัวซุ่มซ่ามประจำกลุ่มหลับ

แล้วถึงเอาผ้าห่มไปห่มให้ก็จะใครซะอีกล่ะที่ต้องฝืนลืมตาก่อนทุกคนแล้วมาเอาผ้าห่มคืน

ก่อนทิ้งรอยประทับแผ่วๆที่แก้มเรื่อ ทั้งหมดทำไป

เพราะไม่ต้องการให้นารุโตะรู้ถึงความรู้สึกอันซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยนั้น

หรือความเป็นจริงเขาอาจจะแค่กลัวว่านารุโตะจะรับไม่ได้กับความจริงที่ปิดบัง

ความจริงที่ว่า... เขารักและห่วง.....เพื่อนคนนี้ยิ่งกว่าใครๆ  

ความรักที่มากล้นจนเกินคำว่า “ แค่เพื่อนร่วมทีม”

อย่างที่เคยคิดไว้แต่ก็ไม่มีวันได้ครอบครองเพื่อนคนนี้

................................ 

วันที่.... เดือน...ปี...               

ถึงจะอยู่ในป่านี่ เราก็ยังรอบคอบไม่ลืมสมุดบันทึกไว้ที่บ้าน เหอๆๆ เหน็บติดตัวตลอด 24 ช.ม.

เพราะงั้นช่วงที่คนอื่นหลับกันหมดนี่แหละ

ข้าน้อยจะขอเขียนบันทึกซักหน่อย สาธุ อย่าเพิ่งตื่นกันเลยน้า……..

คิดว่าหมู่นี้เราใจดีขึ้นจี๊ดนึงกะเจ้าซาสึเกะนะ ก็ตั้งแต่เจอะกะไอ้คนครึ่งงู(โอโรจิมารุ)

แล้วเราก็โดนงูยักษ์แด๊กนึกแล้วจะอ้วก....

กลับฮึดสู้ขึ้นมาจนสำเร็จเพราะนึกถึงหน้าเจ้าซาสึเกะ (ยังไงก็รู้สึกขอบใจนิดหน่อย)

นี่แหละสาเหตุที่พยายามใจดี(ไม่ค่อยเถียงเจ้านั่นกลับในบางเรื่อง)

ว่าแต่วันนี้ทำไมมันหนาวยะเยือกหยั่งงี้ว้า....

เอ่อ ใช่    ตะกี้แอบย่องไปห่มผ้าให้ซากุระจัง

ขากลับผ่านเจ้าซาสึเกะมันห่มผ้ายังไงฟะหลุดไปที่ขาหมด 

เลยใจบุญสงเคราะห์ห่มให้เห็นรอยแปลกๆที่คอ ด้วยง่า..... 

………………………………………. 

เด็กหนุ่มอุจิวะนั่งอมยิ้มนึกขำนารุโตะขึ้นมาเรื่องผ้าห่ม   

 ห่มกันไปห่มกันมาสรุปจะเป็นหวัดกันทั้งคู่นี่สิ 

มือที่ประคองหนังสือเปลี่ยนไปแตะที่รอยตรงต้นคอ

ดั่งว่าเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกว่าเขาไร้ซึ่งอิสระภาพ........

มีชีวิตอยู่เพื่อรอวันแห่งการแก้แค้นและเป็นภาชนะของโอโรจิมารุในอนาคตเพียงเท่านั้น 

 

“ฉันคนนี้ ดูน่าสมเพชในสายตานายหรือเปล่า   นารุโตะ”   

คนถูกถามหลับตาไม่รับรู้และไม่สามารถให้คำตอบใดๆ.

..................................... 

วันที่.....เดือน...ปี.....               

การประลองหลังจากผ่านมาจากป่าสยองนั่นสยองยิ่งกว่าจริงๆ

ล่อไม่ยอมให้พักหายใจหายคอกันเล้ยใครฟะคิดการประลองนี่ขึ้นมา ช่างหัวกระทิดีแท้....--..--.... 

2-3 วันมานี่ตอนอยู่ในป่า ซาสึเกะก็ดูแปลกๆ

ซากุระจังก็เหมือนกันพอถามเรื่องรอยที่คอของหมอนั่นก็ทำไม่รู้ไม่เห็นซะอย่างงั้น

 ดูเหมือนจะมีลับลมคมนัยกันอยู่ 2 คนโธ่โว้ยยยยยยย หงุดหงิดๆๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้   

ไอ้คนที่สู้กับซาสึเกะรอบประลองครั้งนั้นก็น่าโมโห !!! หนอยยย   

 ไอ้แว่นดำ นึกชื่อไม่ออกโว้ย ไม่อยากจำ  ทำเป็นเอาผ้าคลุมหน้า นึกว่าเท่ห์รึไงฟะ!!

ซาสึเกะเท่ห์กว่านายตั้งร้อยเท่า แบร่ๆๆ  สุดท้ายก็แพ้ซาสึเกะ

ก๊ากกกก สมน้ำหน้า แต่พอประลองเสร็จ ซาสึเกะก็โดนกักตัวเลยมันเรื่องอะไรกันฟะ 

อยากรู้ๆๆ โอ๊ยยย เป็นห่วงโว้ยยยß--- เอ๋... ตูห่วงมันไม แทนที่จะห่วงตัวเอง สู้กะคนคลั่งหมา(คิบะ)

รอดมาได้อย่างอีรุงตุงนังจริงๆ  แต่ยังไงก็รอด เอาวะ ช่างซาสึกะมัน......  

...............................

ซาสึเกะทำหน้าแปลกใจเขาไม่รู้เลยจริงๆว่าตอนนั้น นารุโตะก็เป็นห่วงเขา

จำได้แค่ว่าตัวเองสู้หัวชนฝาจนเกือบจะโดนอักขระกลืนกินอยู่แล้ว

แต่เสียงเชียร์แกมบ่นของนารุโตะก็ดังมากระทบหู ทำให้สามารถต้านอักขระนั่นไว้ได้.. 

ยิ่งอ่านบันทึกนี้มากเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่าได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของความคิดของเจ้าของบันทึก 

ได้รู้มุมมองที่นารุโตะมองและรู้สึก เหมือนกับได้ย้อนกลับไปในแต่ละเหตุการณ์ที่บันทึกเอาไว้ที่นี่

ในสมุดเล่มนี้ของคนที่เขาเป็นห่วงมากมาย 

เด็กหนุ่มผู้เป็นดั่งแสงส่องทางในชีวิตของเขา  คนที่มีอิทธิพลต่อเขาเกินกว่าที่เขาได้คาดคิด

.............................................................. 

วันที่....เดือน...ปี... 

ทำไมวันนี้อากาศมันร้อน อบอ้าว อย่างนี้นะ

เจ้าบ้านั่นกับครูคาคาชิก็หายตัวไปไม่ยอมโผล่ซักที พรุ่งนี้มันจะประลองรอบสุดท้ายอยู่แล้วนะ

โอ๊ยยยยยย เจอกับใครไม่เจอมาเจอกับเจ้าเด็กอดนอนข้ามปีจนตาดำมิดมี๋เป็นหมีแพนด้านั่น

ยิ่งเล่นงานมันยากๆอยู่

เจ้าบ้า ซา----------ซึ--------------------เก่---------------------------

เฮ้ยยยยยยย!!!!   แล้วทำไมต้องมัวแต่นึกถึงเจ้านั่นด้วยเนี่ย

จะว่าไปอ่านๆบันทึกตัวเองมาก็มีเจ้านั่นโผล่ทุกครั้งเลยนี่หว่า อะไรกันเนี่ย  

อย่าบอกนะว่า เราคิดถึงซาสึเกะ!!!!!

ว๊ากกกกกกกกกกกก ไม่ช่ายยยยยยยยยย ไม่อ๊าววววว ต้องไม่ใช่แบบน้านนนนนนน 

พรุ่งนี้เราต้องเจอกับเนจิ ยังไงก็แพ้ไม่ได้สัญญากับฮินาตะไว้แล้วต้องทำให้ได้    

ต้องชนะ!!!!! 

 .......................................................................... 

“เพิ่งรู้ตัว รึไงกัน นารุโตะ ฉันอ่านฉันก็รู้แล้วว่านายคิดถึงฉัน” 

ร่างที่นั่งพิงโซฟาเอ่ยพึมพำกับตนเอง หากสายตานั่นจับจ้องไปที่ร่างบนเตียงใหญ่    

นารุโตะ ก็ยังเป็น นารุโตะ  ดื้อรั้น เอาแต่ใจ มุทะลุ ปากแข็ง 

แต่ก็จริงใจกับทุกๆคน   เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร.......ทำไมเขาจะไม่รู้

............................................................................................. 

วันที่.....เดือน.....ปี.......               

หลังจากการต่อสู้กับเจ้าแพนด้ากาอาระถึงจะสะบักสะบอมแต่มันก็คุ้มแฮะ 

 ได้รู้ว่าตัวเองนี่ก็เก่งใช่ย่อยนา  อิอิ ที่ดีใจสุดๆ

ก็ต้องเรื่องที่ไม่ต้องเป็นหนี้บุญคุณเจ้าซาสึเกะนี่แหละ ฮ่าๆๆๆ ยิ่งคิดยิ่งมีความสุข  

แต่ว่าไปหมอนั่นเองก็เจ็บตัวเหมือนกันนี่นา  เอาตัวมากันเราตอนจะกระแทกต้นไม้ด้วย

ที่ไม่อยากเชื่อหูอีกอย่างก็คือ เจ้านั่นดันพูดซะ.... ง่า  อย่าเข้าใจผิดได้ม้ายยยย

เจ้าบ้านารุโตะ ที่หมอนั่นบอกไม่อยากจะเสียคนสำคัญไปต่อหน้าต่อตาน่ะ

มันหมายถึงทุกคนในหมู่บ้านไม่ใช่เราคนเดียวซักหน่อย

ว๊ากกกกกก นึกถึงแล้วทำไมต้องเขินด้วยฟะ ตูบ้าไปแล้วเรอะ!!!!! 

แล้วตาลุงรุ่นที่สามก็ดันมาจากไปอีก ทั้งหมู่บ้านบรรยากาศเลยอึมครึมน่าดู   

แต่ฉันรู้ดีว่าไม่ควรจะให้ความเศร้ามันทำให้ชีวิตอับเฉา แต่บางทีมันก็อดรู้สึกอยู่ลึกๆไม่ได้ง่า   

 

วันที่.....เดือน.....ปี.....         

พรุ่งนี้จะออกเดินทางไปกับตาเซียนจ๊กมกแล้ว ฝึกวิชาๆๆๆๆๆ

ย้ากกกกก มันต้องสนุกสุดยอดแน่ๆ ฮ่าๆอยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆจัง!!

ว่าแต่ยังไม่ได้ไปลาซากุระจังกะเจ้านั่นเลย ว้าๆๆ   เอาเตอะ คงไปไม่นานเดี๋ยวก็คงกลับ(มั้ง)

ทำหยั่งกะจะลาไปเป็นปีแน่ะ ยังไงก็รู้จากครูคาคาชิอยู่ดี

 วันที่..เดือน...ปี                                                                                                          เจอพี่ชายของซาสึเกะ  ชื่อ  อิทาจิ   บอกว่าอยากได้ตัวเราไปให้นายเหนือหัว 

เพราะ เรามีจิ้งจอกเก้าหางซาสึเกะตามมา แล้วสู้กัน  อิทาจิน่ากลัว   

ซาสึเกะก็ไม่เหมือนที่เรารู้จัก มันอะไรกัน....ภาพที่อิทาจิทำร้ายน้องชายตัวเอง   บีบคอ..... 

เกลียด....เกลียดมาก...... ไม่อยากมอง......พอซักทีเถอะไม่อยากนึกซาสึเกะจะต้องทรมานมากมายแค่ไหน 

 ไอ้บ้านั่นมันมีใจจะมารับรู้บ้างไหม!!!! อย่างนี้มันไม่ใช่พี่น้องกันแล้ว!!

ถ้าเซียนจ๊กมกไม่มา มันจะเป็นยังไง....... ซาสึเกะคงต้องตายแล้วเราก็โดนเอาตัวไป ใช่ไหม?  

เกลียดตัวเองที่อ่อนแอแบบนี้เหลือเกิน.... แค่ก้าวขาก็ยังก้าวไม่ออก 

ซาสึเกะ....ฉันขอโทษที่ทำอะไรไม่ได้เลย

.........................................................................................

เด็กหนุ่มเงยหน้าจากสมุด    ไม่ได้ทุกข์เพียงลำพังอย่างที่เคยเข้าใจ ซาสึเกะตระหนักขึ้นมาทันที 

ยามใดที่เขาทุกข์ทรมาน นารุโตะเองก็รู้สึกเช่นกัน  แต่เขาไม่เคยจะสนใจ หรือใส่ใจ

ได้แต่คิดว่าตนเองต้องแบกภาระและความขมขื่นนั่นไว้คนเดียว

หากแค่ลองมองไปที่ข้างๆก็จะเจออีกคนหนึ่งที่พร้อมจะช่วยแบ่งเบาแท้ๆ