Devil Desire 3 [nc17]
posted on 25 Jun 2009 23:23 by crazy-naruto
นอกจากที่นี่แล้วฟิคส่วนใหญ่ของเราตอนนี้ลงอยู่ที่เด็กดีอ่ะจ้า
ตามลิ้งค์ข้างล่างอ่ะ
http://writer.dek-d.com/chiva_chan/writer/
Devil Desire
Sasu x Naru , Oro x Naru
เรื่องนี้มีบางตอนที่ไม่เหมาะกับเด็กๆนะ ขอเตือนไว้ก่อน
ถ้าไม่ชอบหรือรับไม่ได้อย่าอ่านจะดีกว่าจ้า
Devil Desire
ตอนที่ 3
‘ที่นี่ที่ไหน’ เป็นคำถามแรกที่ผุดขึ้นในหัวของนารุโตะ รอบห้องดูไม่คุ้นตา
บรรยากาศเย็นสลัวคล้ายกับอยู่ในถ้ำไม่ก็ใต้ดิน
เด็กหนุ่มเริ่มสังเกตตัวเองก็พบว่าตนเพิ่งลุกขึ้นมาจากที่เตียงกว้าง
ชุดที่สวมใส่อยู่ก็ไม่ใช่ชุดของเขาเองกลับเป็นเพียงเสื้อผ้าฝ้ายคอกลมธรรมดาๆ
อีกทั้งข้าวของสัมภาระ อาวุธนินจาก็ยังไม่มีติดตัวเลยสักชิ้น
พอนารุโตะเอี้ยวคอจะมองหาหน้าต่างก็ต้องรีบใช้มือกุมที่หลังคอ
“เจ็บ ”
ไม่นานนารุโตะจึงทบทวนความทรงจำ ดวงตาเริ่มเบิกกว้าง
นี่เขาโดนจับได้อยู่หรือนี่ ถ้างั้นตอนนี้เขาก็เป็นเชลยน่ะสิ!!!
“เรื่องบ้าบอ!!!!”
ปึง!!
หลังจากสบถเด็กหนุ่มผมทองใช้กำปั้นทุบกับเตียงอย่างแรงด้วยความโมโหตัวเอง
เคลื่อนตัวลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องกระโจนขึ้นเตียงคว้าผ้ามาห่มรอบตัวอีกครั้ง
“อะไรวะเนี่ย!!!”
ไอ้พวกโอโตะดันให้เขาใส่แต่เสื้อคลุมยาว ไม่มีกางเกงให้!! ฝีมือเจ้าโอโรจิมารุแน่ๆ
ความอับอายเริ่มเกาะกุมใจของเด็กหนุ่มอยากจะหลีกเลี่ยง
ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้ใส่ไอ้เสื้อบางๆตัวเดียวนี่ด้วย
‘หรือว่ากลัวเราจะหนี ถ้างั้นมันก็เห็นหมดแล้วดิ’
ความเจ็บใจทำให้นารุโตะกัดริมฝีปากล่างจนแดง กำมือแน่นจนเกร็ง
แกร๊ก~~~
เสียงประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่เดินเข้ามา
คนที่เขาไม่อยากจะเห็นหน้าและเกลียดยิ่งกว่าเกลียด นารุโตะตวาดเสียงกร้าว
“จับฉันมาทำไม ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!!!!”
อีกฝ่ายนิ่งไม่โต้กลับ สำรวจสภาพร่างที่คุดคู้อยู่ในกองผ้าห่มพลางยิ้มเหยียดเล็กๆ
“หึ หึ ฝีมือยังไม่ดีพอนะ นารุโตะคุง คงไม่ต้องเดาล่ะมั้งว่ามาที่นี่ทำไม ซาสึเกะสินะ”
“ใช่!!!! ซาสึเกะอยู่ที่ไหนฉันจะพาเขากลับ”
เจ้าของเรือนผมสีดวงตะวันยืนยันเจตนารมณ์อันมั่นคงพร้อมปรี่เข้าไปหาอีกฝ่าย
แล้วกระชากคอเสื้ออย่างแรง
“โธ่ๆ ไม่ต้องขึ้นเสียงกับฉันก็ได้ น่าจะขอบคุณที่ฉันอุตส่าห์เลี้ยงดูเพื่อนเธออย่างดี
แต่จะว่าไปมันก็เพราะเธอเองนี่นะที่ไม่สามารถห้ามเขาได้ตั้งแต่ทีแรก”
เด็กหนุ่มสะอึก ที่โอโรจิมารุพูดเป็นความจริง
“เทียบกับเมื่อก่อน ฉันไม่นึกเลยว่า รูปร่างหน้าตาเธอจะใช้ได้แบบนี้ ”
พูดพลางชายร่างสูงใช้อุ้งมือขยุ้มที่สะโพกของเขาแรงๆจนเขาสะดุ้ง
ปล่อยมือที่จับคอเสื้ออีกฝ่ายทันที
“ฮึก ปล่อย อย่าจับ จะอ้วก”
เด็กหนุ่มถอยหลังตามสัญชาตญาณรวดเร็ว แต่ไม่ทันสองแขนแกร่งรวบมือเขาไพล่หลัง
นารุโตะเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี
ได้โปรดอย่าเป็นอย่างที่เขารู้สึกเลย
แต่คำภาวนานั้นถูกละเลย
โอโรจิมารุใช้มือข้างที่เหลืออ้อมมาด้านหน้าล้วงเข้าไปในเสื้อของเขา
นารุโตะดิ้นรน ทั้งพยายามถอง พยายามกัดและเตะ
แต่ชายหนุ่มเหมือนว่าจะไม่สะดุ้งสะเทือนแต่อย่างใด
“อ๊ากกกกกกกกกกก ปล่อยยยยยยยยยย!!!!!!!!”
“อุ๊บ”
โอโรจอมารุเผลอปล่อยมือที่ยึดอีกฝ่ายมากุมใบหน้าตัวเองที่โดนเด็กหนุ่มใช้หัวกระแทกเต็มแรง
นารุโตะได้ทีวิ่งไปที่ประตู ขณะที่พยายามจะเปิดกลับโดนดึงชายเสื้อบางๆนั่นไว้
แคว่กกกกกก
เนื้อผ้าบางเบาขาดวิ่นตามแรงทึ้ง ที่เหลืออยู่มีแค่เศษผ้าตรงแขนเสื้อไม่สามารถปกปิดอะไรได้อีกต่อไป
“ฮึ้ย เวรเอ๊ย!!!”
สบถพลางหยิบแจกันใบใหญ่ข้างๆประตูทุ่มใส่ชายหนุ่มร่างสูงเพื่อถ่วงเวลา
แต่โอโรจิมารุรับมันเอาไว้ได้
“เฮ้อ แย่จัง จิ้งจอกน้อยของฉันนี่ชอบให้ใช้กำลังกันซะจริง ถ้าอย่างนั้น...”
ไม่ทันจบประโยคร่างสูงขว้างแจกันใบเดิมกลับไป
นารุโตะเบี่ยงตัวหลบทำให้เกิดช่องว่าง
ไม่นานก็ถูกอีกฝ่ายตรึงจากด้านหลังจนหน้าเกือบกระแทกประตู
คราวนี้ทั้งมือทั้งหัวโดนกดติดประตูจนขยับไม่ได้
“ทำไม.. ต้องทำแบบนี้ ”
นึกอยากให้เสียงที่ถามของตัวเองนั้นสั่นน้อยกว่าที่มันเป็น
แต่นารุโตะเองก็ไม่อาจกลับไปพูดใหม่ได้อีก ใช่ มันสั่น
สั่นถึงในหัวใจเมื่อรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปกับตัวเอง
มันไมใช่ความตาย แต่ถ้าตายมันจะดีกว่ามั้ย ถ้าต้องโดนคนที่น่ารังเกียจแบบนี้กกกอด
“ผิวของเธอนี่ละเอียดดีนะ”
ไม่พูดเปล่าโอโรจิมารุกลับใช้ลิ้นลากผ่านแผ่นหลังเปลือยของร่างที่ตนยึดเอาไว้ นารุโตะกัดฟัน
ขยะแขยง
เป็นสิ่งเดียวที่รู้สึกได้ชัด ผิดกับยามที่ซาสึเกะโอบกอด ช่างอบอุ่น อ่อนหวานนัก
“ซาสึเกะ ช่วยฉันที”
“ฮึ เธอว่าอะไรนะ”
“ซาสึเกะ!!!!!!!!!!!”
แหกปากตะโกนลั่น หวังว่าเสียงตนจะส่งไปถึง
หวังว่าคนที่ตามหาจะได้ยิน หากความหวังก็ถูกช่วงชิงไปดั่งทุกครา
“ซาสึเกะคุง ไม่อยู่ที่นี่ ตอนนี้หรอก”
เด็กหนุ่มนิ่งงัน ฤทธิ์ยาชาผสมยาสลบยังมีผลตกค้างอยู่เขาเริ่มมึนงงรอบด้านมืดสนิททั้งที่ยังลืมตา
แรงเฮือกสุดท้ายขอสลัดให้หลุดจากพันธนาการนี้
ร่างที่ถูกตรึงสะบัดตัวกลับมาประจันหน้ากับร่างสูงตรงๆ
มือสองข้างที่เป็นอิสระยึดประตูเพื่อเป็นหลักทรงตัว แล้วยันหน้าท้องอีกฝ่ายเต็มแรง!!
โครม!!!!
ร่างสูงนั้นเสียหลักไปชนโต๊ะที่กลางห้อง ชุดน้ำชาหล่นแตกละเอียด
เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าสดไม่รีรอดึงเศษผ้าที่เหลือติดช่วงแขนเสื้อมาพันรอบตัวเพื่อปกปิดส่วนที่น่าละอาย
ก่อนถลาออกจากห้อง
“คาบูโตะ จับไว้!!!!!!!”
เสียงทรงพลังมีอำนาจสั่งจบ เจ้าของชื่อโผล่ออกมาทันที
นารุโตะชะงักฝีเท้าอย่างตกใจส่งผลให้ไถลล้มไปกับพื้น
“โอ๊ย”
หัวเข่ากระแทกพื้นจนได้เลือด เด็กหนุ่มจิ้งจอกเก้าหางใช้มือดันตัวขึ้นอย่างทุลักทุเล
ฤทธิ์ยาบ้าๆนั่นทำเขาเสียกำลังไปกว่าครึ่ง นารุโตะหวังพึ่งพลังจิ้งจอกเก้าหาง
แต่แล้วด็โดนโอโรจิมารุกระชากแขนให้ลุกขึ้นยืน นารุโตะตวัดแขนจะชก
แต่อีกฝ่ายก็หยุดไว้ได้ พร้อมกับกางมือออก แค่เห็นลักษณะการวางมือก็รู้ทันที
ไอ้งูชั่วมันจะปิดผนึกจักระทั้งหมดของเขา
“อย่าาาาาาาาาา”
ปึ้ก!!!!
“อึ๊กกก!!!!”
ความจุกแน่นทรมานจากแรงกระแทกที่ช่องท้องรู้ทันที
ร่างสูงนั่นไม่ปรานีปราศัยเขาอีกต่อไป
เด็กหนุ่มผมทองหลับตาแน่นข่มความปวดที่อัดอยู่ที่หน้าท้องจนตัวงอกิ่วแทบทรุด
หากโอโรจิมารุไม่รั้งแขนเขาไว้คงได้ลงกองจริงๆ
มันทรมานผิดกับที่จิไรยะเคยคลายผนึกให้ พลังค่อยๆลงต่ำลง ไม่มีแรงที่จะยืน...
“คาบูโตะ เอายานั่นมา”
“จะใช้กับนารุโตะคุง หรือครับ มันออกจะ....”
“เอามา”
น้ำเสียงนั้นคมกริบ ชายหนุ่มขยับแว่นก่อนควักเอาหลอดมีเข็มตรงปลายยื่นให้
ในหลอดเป็นของเหลวสีแดงสวยหากผลของมันนั้นต่างกับสีมากนัก
นารุโตะไม่รู้ว่ามันคืออะไรและไม่อยากจะรับรู้ แต่ร่างสูงก็ยังยัดเยียดให้เขารู้ให้ได้
“รู้มั้ย นี่เป็นของที่ทำยากมากเลยนะ”
นารุโตะพูดไม่ออกความจุกแน่นที่ท้องยังไม่คลายตัว ไม่ว่ามันจะคืออะไร
ที่แน่ๆมันไม่มีวันส่งผลดีต่อตัวเขาหรอก
เด็กหนุ่มเริ่มหอบหายใจหนักขึ้นเหงื่อเย็นๆไหลลงข้างแก้มและแผ่นหลัง
“นี่คือพิษงูหลายชนิดผสมเข้ากับสมุนไพรบางตัว หมักบ่มจนได้ออกมา
ฤทธิ์ของมัน เป็นยาชาทำให้แขนขาไร้เรียวแรงเป็นเวลานาน
เธอจะทำได้แค่ส่งเสียงครวญครางและแสดงสีหน้าเท่านั้น
ที่สำคัญ มันออกฤทธิ์คล้ายยาเสพติด........”
พอฟังจบประโยคร่างที่งอตัวอยู่กระตุกเล็กน้อย
“หยุด........พูด....”
ร่างที่เค้นเสียงด้วยความลำบากยากเย็น กับ ร่างที่พล่ามไม่หยุด
คาบูโตะหันหน้าหนีพร้อมเอ่ยขอตัว เขาทนสายตาของเด็กหนุ่มนั่นไม่ได้
นารุโตะมองเขา ดวงตาสีฟ้าหม่นเริ่มรื้นน้ำ ขยับปากไร้เสียงใด
โอโรจิมารุไม่เห็น แต่เขารู้ดี
“……….ช่วยด้วย……คาบูโตะซัง .....….”
ขอในสิ่งที่เขาไม่อาจให้ ใบหน้าตอนก่อนที่เขาจะหันหลังบิดเบี้ยวด้วยความหวังพังครืน
โอโรจิมารุไม่เห็นเช่นเดิม
“เงียบเชียว นารุโตะคุง จะไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ ฉันกำลังจะใช้มันกับเธอนะ”
โอโรจิมารุจับคางเขากระชากให้เงยมาด้านหลัง
ดวงตาที่ปิดแน่นราวกับจะหนีจากโลกและเหตุการณ์ที่น่าอดสูใจ
“กัดปากตัวเองจนเลือดซึมแบบนี้ คิดว่าจะช่วยได้รึไง เด็กโง่”
พูดจบร่างสูงจึงบดเบียดริมฝีปากตัวเองกับของเขาอย่างหยาบคาย
นารุโตะปิดปากแน่นแต่ก็โดนบีบข้างแก้มจนขากรรไกรเปิดออก
ลิ้นสากตวัดอยู่ในช่องปาก พาความสะอิดสะเอียนให้พุ่งขึ้นมา
“ฮึกกก”
ปลายเข็มแหลมแทงทะลุเนื้อที่ลำคอ ของเหลวสีแดงดั่งเลือดค่อยๆซึมหาย
ไม่ช้าไม่นาน แขนและขาก็ราวกับกลายเป็นตุ๊กตาหุ่น ตกลู่ลงข้างลำตัวดั่งไร้คนเชิด
ร่างแกร่งอุ้มเขาขึ้นง่ายดาย
เขาไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ร่างกายชาขยับไม่ได้ แต่ในหัวคล้ายคนหลับฝันมัวมึนไร้จุดหมาย
“ยาออกฤทธิ์เร็วดีใช่มั้ยล่ะ”
ไม่รู้แล้วว่าเสียงของใครที่กระซิบข้างหู แผ่นหลังรับรู้ความนุ่มของเตียง
ช่างห่างไกล ใบหน้าที่คุ้นเคย
ซาสึเกะ
อยู่ที่ไหน...........................
แต่จู่ๆความรู้สึกทุกอย่างพลันแจ่มชัดอีกครา
เมื่อมือของร่างสูงดึงทึ้งเศษผ้าเพียงชิ้นเดียวที่ปกปิดร่างกายเขาออก
“ไม่!!!!!!!”
ทำได้แค่อ้าปากตะโกน ไร้แรงจะต้านทานต่อไป
แม้แต่แขนของตัวเองยามนี้ก็หนักราวกับเหล็กกล้า
นารุโตะพลิกตัวเองอย่างยากลำบากหลบเลี่ยงริมฝีปากและลิ้นที่เล่นอยู่กับแผ่นอกของเขา
“ให้ฉันเล่นกับแผ่นหลังของเธอ มันก็สนุกนะ”
โอโรจิมารุพูดจบก็ทิ้งน้ำหนักตัวลงมา ส่วนที่แข็งขืนโดนสะโพกของเขา นารุโตะยอมรับ
.........กลัว……….
กลัวคนคนนี้อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
“อือออ”
เด็กหนุ่มจิ้งจอกคราง ส่วนที่อ่อนไหวโดนรุกล้ำ
“ฮึก อุ๊บ อ๊าาาาาาาาาาา เจ็บ!!”
“อะไรกัน นารุโตะคุง เรื่องแบบนี้เธอเองก็เคยกับซาสึเกะคุงมาแล้วไม่ใช่เหรอไง”
“ฮึก ฮึก ” เสียงสะอื้นและน้ำตาที่ไหลเปียกแก้ม
โดนดูถูก เหยียบย่ำ ร่างกายเหมือนกับโดนฉีกทึ้ง
ปลายเล็บแหลมของชายร่างสูงกว่าครูดไปตามผิวเนื้ออ่อนๆข้างสะโพก
เพียงเพื่อกระตุ้นให้เขาเปิดรับอีกฝ่ายได้มากยิ่งขึ้น
“รัดแน่นขนาดนี้แสดงว่ากับซาสึเกะคุงคงไม่บ่อยใช่มั้ย นารุโตะคุง”
“หุบ...ปาก”
TBC...
#1 By nove-9 on 2009-09-13 22:17