Devil Desire 5

posted on 25 Jun 2009 23:32 by crazy-naruto

นอกจากที่นี่แล้วฟิคส่วนใหญ่ของเราตอนนี้ลงอยู่ที่เด็กดีอ่ะจ้า

ตามลิ้งค์ข้างล่างอ่ะ

http://writer.dek-d.com/chiva_chan/writer/

Devil Desire

Sasu x Naru , Oro x Naru

เรื่องนี้มีบางตอนที่ไม่เหมาะกับเด็กๆนะ ขอเตือนไว้ก่อน

ถ้าไม่ชอบหรือรับไม่ได้อย่าอ่านจะดีกว่าจ้า

Devil Desire

ตอนที่ 5

ร่างที่สั่นระริกดั่งหวาดกลัวต่อทุกสิ่ง
ความภาคภูมิใจที่โดนช่วงชิงไปไกล
ทอดกายทิ้งไว้ใต้แสงจันทร์
เงาหลอนที่ย้ำเตือนยากจะคลายได้
...................................................

หลังจากที่เขาดึงดันเอาเด็กหนุ่มที่คล้ายนารุโตะคนนี้มาจากโอโรจิมารุ
ซาสึเกะพามาที่ห้องของเขา ร่างที่นอนไร้สติอีกหนหลังจากทุรนทุรายมานานนับชั่วโมง

เปิดโอกาสให้เขาได้พิสูจน์บางอย่างและทำให้รู้ว่าเด็กคนนี้โดนพิษ
ที่เขาเองก็ไม่ทราบแน่ว่ามีส่วนผสมจากอะไร เป็นพิษที่ออกฤทธิ์แปลกๆ

ไม่ทำให้ตาย ไม่ทำลายอวัยวะภายใน มีแค่ฤทธิ์กดประสาทเหมือนสารเสพติดทั่วๆไป
ตามเนื้อตัวมีรอยฟกช้ำ รอยขีดข่วนปะปนกับรอยจูบที่โอโรจิมารุทิ้งไว้อยู่เต็ม

คงอดทนมามากแน่ๆ

ซาสึเกะค่อยๆประคองร่างอ่อนแอนั้นขึ้นก่อนบรรจงป้อนยาขับพิษให้
ดีที่ยังดื่มได้แม้จะสำลักยาบ้างก็ตาม
ถ้าอาการดีขึ้นเมื่อไหร่เขาคงได้สอบถามที่มาที่ไปกันยาว

“ซาสึเกะ..”

เด็กคนนั้นเอ่ยชื่อของเขา เสียงแหบแห้ง ยิ่งฟังยิ่งคล้าย
คล้ายกับ นารุโตะ
ที่ตอนนี้คงยังอยู่ที่หมู่บ้านเป็นแน่
ซาสึเกะภาวนาเช่นนั้น และพยายามขจัดความคิดฟุ้งซ่านที่คิดว่าร่างตรงหน้าคือคนที่สำคัญของตน

“อุ๊ก!! แค่ก แค่ก”

หลังจากได้ยากขับพิษไม่นาน อีกฝ่ายก็ทำท่าทางไม่สู้ดีนัก เริ่มจากไอจนกระทั่งขดกอดตัวเองแน่น

“ฮึก!!! อ๊ากกกกก”

โครม!!!!

“เป็นอะไรรึเปล่าน่ะ”

เด็กหนุ่มอุจิวะเอ่ยหลังจากเห็นคนตรงหน้าล้มลง ตะเกียกตะกาย
อาการเหมือนกำลังจะช็อก
ซาสึเกะพยุงร่างนั้นขึ้น เด็กหนุ่มผมทองนัยน์ตาสีดำเริ่มเบิกกว้าง
แขนก่ายกอดซาสึเกะคล้ายหาที่ยึดเหนี่ยวดั่งลูกกวางหนีน้ำหลาก

“ฮึก!!! ซาสึเกะ ฉัน ฉัน!! ”

ใบหน้านั้นก้มซุกอยู่กับไหล่ของอีกฝ่าย ดวงตาปิดแน่นจนเจ็บ
เด็กหนุ่มร่างสูงยึดร่างเขาแน่น สติที่เลื่อนลอยค่อยกลับคืน รู้แล้วว่าบัดนี้ตนอยู่กับใคร
และเกิดอะไรขึ้นบ้าง
แต่ตอนนี้นารุโตะเหนื่อยเกินกว่าจะพูดอะไรได้มากไปกว่าเอ่ยชื่อคนที่เฝ้ารอ

เหงื่อเย็นไหลทั่วใบหน้าผสมเข้ากับน้ำตา

ในที่สุดก็ได้เจอ

คนที่ตามหา คนที่อยากพบมาเนิ่นนาน ................

พลัน เขาก็คิดได้

ถ้าเกิดซาสึเกะรู้ขึ้นมาว่าเขาโดนโอโรจิมารุทำอะไรไว้
ซาสึเกะจะรับได้รึเปล่า ตอนนี้ยังไม่เกิดเหตุการณ์รุนแรงเพราะอีกฝ่ายยังไม่รู้ว่าเป็นเขา
ผลข้างเคียงของยาทำให้ร่างกายเขาเปลี่ยนไป

“ เอ๊ะ นี่มัน สีผิว ทำไม...”

นารุโตะหวั่นเกรงต่อเหตุการณ์ที่จะเกิดต่อจากนี้

พอหมดฤทธิ์ยาร่างกายก็เริ่มกลับสภาพเดิม ไม่เข้าใจสักนิด
ตอนแรกโอโรจิมารุกันเขาออกจากซาสึเกะแต่ตอนนี้กลับส่งให้ง่ายๆ
และยังเป็นตอนประจวบเหมาะกับที่ฤทธิ์ยาจะหมดเสียด้วย!!

ไม่นานนักเด็กหนุ่มจิ้งจอกเก้าหางก็เข้าใจตนได้เข้าไปอยู่ในแผนการบางอย่างเสียแล้ว

ไม่ได้!!!

ถ้าซาสึเกะรู้ว่าเป็นเขาตอนนี้ล่ะก็ จะเข้าแผนของโอโรจิมารุอีกน่ะสิ
ร่างสูงดันตัวอีกฝ่ายออกเพื่อดูใบหน้าอย่างร้อนรนหลังจากเห็นสีผิว

สีของน้ำผึ้งสวยสดในความทรงจำ............
หากอีกฝ่ายกลับหลับตาแน่นมิหนำซ้ำยังเอามือปกปิดใบหน้าของตนจนมิด

“เอามือออก!! ลืมตา!!”

ทว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ากลับนิ่งเฉยไม่ทำตามที่สั่ง พร้อมทั้งส่ายหัวไปมาลูกเดียว
เมื่อพูดด้วยดีๆแล้วไม่ยอมทำตามก็ต้องใช้กำลังบังคับล่ะ ถึงมันจะดูโหดร้ายและเอาแต่ใจก็เถอะ

“ไม่!!! อย่าดึงแขน!!!”

ไม่อยากให้ซาสึเกะรู้ว่าเป็นเขาเลย หากได้เจอกันในสภาพอื่นเขาคงดีใจพุ่งเข้าไปหาเอง
แล้วจะกอดให้แน่นๆด้วยซ้ำ

แต่รูปการณ์แบบนี้ไม่ใช่

ทำไม่ได้

ร่างบอบบางพยายามปัดมืออีกฝ่ายพัลวัน พร้อมกับหันหน้าหลบเต็มที่

“อย่าปิดหน้า ให้ฉันเห็นหน้าเธอหน่อย!!!”

แรงของซาสึเกะมากกว่าเขา บวกเข้ากับสภาพร่างกายที่เหนื่อยล้า
เป็นธรรมดาที่จะต้านไว้ได้ไม่นาน

สุดท้ายจึงโดนกดลงกับพื้น มือสองข้างโดนตรึงแน่นด้วยมืออีกฝ่าย
คราวนี้ต่อให้หันหลบยังไงก็ไม่พ้น นอกจากจะดำหายลงไปในพื้นที่รองรับตัวอยู่เท่านั้น

รอยที่ข้างแก้มผุดพรายเรียงตัวคุ้นตา
เด็กหนุ่มนัยน์ตาสีดำเพ่งพินิจอย่างตกใจระคนกับความมึนงง

จิ้งจอกน้อยของเขากลับมาอยู่ตรงหน้านี้แล้ว.................

ซาสึเกะอึ้งถึงขนาดนิ่งงันไป เมื่อเห็นใบหน้านั้น แม้จะหลับตาแต่เขาก็รู้แล้วล่ะว่าร่างตรงหน้าคือใครกัน

“นะ...นารุโตะ... ทำไม....”

ร่างที่นอนราบอยู่บนพื้นสบตาเขามีแววหวาดเกรง

สีของท้องฟ้าในดวงตาแม้ยามนี้ก็ยังฉายชัด....

“อ๊ะ!! ซาสึเกะ!!”

ร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อเด็กหนุ่มร่างสูงดึงตัวเขามากอดไว้แน่น
ราวกับกลัวว่าเขาจะบินหนีหายไปไหน
มันทำให้เขากลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่ไหวอีกแล้ว

“ฉันขอโทษ เพราะฉันนายถึงต้องเป็นแบบนี้ นารุโตะ”

“ไม่ใช่ เพราะฉันสัญญาแล้ว ฉันต้องมา”

ซาสึเกะยกมือของนารุโตะขึ้นรอยเจาะของสายน้ำเกลือมีอยู่ทั้ง 2 ข้าง
ต้นคอก็มีรอยเข็มฉีดยาอยู่หลายจุด
สงสารร่างผอมบางตรงหน้าสุดหัวใจ ไม่ต้องบอกก็พอจะรู้อยู่ว่าเจอกับอะไรมาบ้าง

ความโกรธเริ่มร้อยรัดหัวใจเด็กหนุ่มอุจิวะ
ดั่งหนามแหลมทิ่มแทงทุกครั้งที่เห็นรอยบอบช้ำตามเนื้อตัวของนารุโตะ

ทำไมโอโรจิมารุถึงอยู่แต่ในห้องเสียหลายวัน

ทำไมพวกลูกกระจ๊อกถึงเอาแต่พูดถึงคนที่ถูก ‘หิ้ว’ มาใหม่ แต่พอเห็นเขากลับหุบปากเงียบ

และทำไมเขาถึงถูกใช้ให้ออกไปนอกเขตโอโตะบ่อยๆในช่วงนี้

ถ้าเอะใจซักนิดอาจจะรู้ทันก่อนที่นารุโตะโดนทำร้ายและคงจะช่วยคนสำคัญไว้ได้
แต่ในเมื่อไม่ได้ มันสายเกินไป
ประเด็นสำคัญตอนนี้คือ
ทำอย่างไรจึงจะพานารุโตะหนีกลับโคโนะฮะอย่างปลอดภัย

แต่ก่อนหน้านั้นต้องรักษาบาดแผลต่างๆและให้พักฟื้นก่อน
เด็กหนุ่มเร่งรุดผสมยาสมานแผลขึ้นมา บรรจงทาตามเนื้อตัวของอีกฝ่าย
แปลกใจที่คราวนี้บาดแผลต่างๆกลับไม่ยอมหายไปง่ายๆแบบที่เคยเป็น

“นารุโตะ ลองใช้จักระที”

“ฉันใช้มันไม่ได้แล้ว”

เผลอแหวกผ้าที่ปิดช่วงท้องออก ซาสึเกะสังเกต
รอยรูปวงก้นหอยแปรไปต่างจากที่เคย แต่ที่กระตุกใจอีกฝ่ายกลับเป็นร่องรอยอื่นมากกว่า

“โดนโอโรจิมารุผนึกไปหมดแล้วตอนที่.....ฉัน.....พยายามหนีน่ะ... แฮะๆ...”

หัวเราะแกนๆเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องราวที่ไม่อยากเอ่ยถึง
ก่อนจะรีบเอาผ้ามาคลุมตัวไว้ตามเดิมเพราะนึกได้ว่า
รอยที่ถูก ‘ทำ’ เอาไว้ยังไม่จางไป

จ้ำสีแดงออกช้ำ กระจายไปทั่ว

ก้มหน้านิ่งไม่กล้าสู้หน้าสบตาเด็กหนุ่มอุจิวะที่คงเห็นร่องรอยที่น่ารังเกียจนั้นไปแล้ว
ตั้งแต่ท้องน้อยเรื่องลงไปจนถึงโค่นขาด้านใน รอยขบเม้มมีมากขึ้นตามลำดับ

“โทษนะ นารุโตะ แต่ฉันขอดูร่างกายของนายให้ชัดๆทีเถอะ”

ได้ยินคำขอนั้นก็เหมือนกับทั้งใจโดนฉีกกระชาก
น่าละอายตัวเอง
ตั้งแต่ที่ถูกทำร้ายเป็นต้นมาเขาก็ไม่อยากจะเปลื้องเสื้อผ้าออกอีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว!!

คำขอของซาสึเกะจึงทรมานใจนัก....

TBC